شب شهادت حضرت علی (ع) PDF چاپ نامه الکترونیک
جمعه ۲۴ خرداد ۱۳۹۲ ساعت ۰۸:۵۵

شب شهادت حضرت علی (ع)

امشب شب شهادت مردی است که در حق او رسول مکرم اسلام فرمود: خدا را کسی نشناخت يا علی جز تو من و تو را کسی نشناخت جز خدا و من . و فرمودند :« « لو ان السموات و الارض وضعتا فى كفة و وضع ايمان على فى كفة لرجح ايمان على» يعنى اگر آسمانها و زمين در يك كفه ترازو و ايمان على در كفه ديگر گذاشته شوند بطور حتم ايمان على بر آنها فزونى مي كند. خوارزمی، از عالمان بزرگ اهل سنت روایت کرده است که حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمودند که : « اگر همه درختان قلم شوند و همه دریاها مرکب، و همه جنّیان حساب کننده و همه افراد انسان نویسنده شوند قدرت بر احصای شمارش فضایل علی علیه السلام را ندارند.»

در وصف  آن حضرت ، امام شافعي رهبر فرقه  شافعيه اهل سنت مي گويد:

قل لي قل في علي مدحا    ذکره  يخمد  ناراً موصده

قلت لا اقدر في مدح امرء ضل ذواللب  الي ان عبده

و النبي المصطفي قال لنا  ليله المعراج لما صعده

وضع الله بکتفي  يده  فاحس  القلب ان قد برده

و علي واضع اقدامه  في  محل وضع الله  يده

يعني : گفته شد به من بگو در  رابطه با علي مدحي  که ذکر  نام او آتش سوزان را خاموش مي کند گفتم نمي توانم درباره مردي مدح بگويم  که گمراه شدن  صاحبان عقل  و رفتن بسوي پرستش او و

حضرت پيامبر  (ص) گفته است براي ما در شب معراج  چون  به آسمان بالا رفتم  قرارداد خداوند دستش را بر دو دوشم  تا اينکه قلب من احساس  آرامش کرد  و حال  اينکه علي (ع)  قرارداد پاهايش رادر جائي که  خداوند  دستش را قرارداده بود.

حاکم  نيشابوري از ابن عباس  آورده است  که گفت :  علي  (ع)  را چهار امتياز است  که احدي را در آن بهره اي  نيست.

1- او نخستين کسي از عرب و  عجم است که با رسول خدا  نماز خواند .

2- او تنها کسي است  که در همه  جنگها  پرچم  رسول خدا  (ص)  را در دست داشت .

3- او تنها کسي است  که در جنگ  احد که روزي  بسيار  خطرناک بود ، استقامت  کرد.

4- او تنها کسي است  که رسول خدا  (ص) را غسل داد  و کفن کرد و در آرامگاه  خود قرارداد.

عبوديت حقيقت انسانيت

اگر از شما بپرسند انسان چيست ؟ شما می گوييد : حيوان ناطق. اما انسانی که خليفه خدا باشد ، تمام حقيقتش بندگی است و جزبندگی چيزی نيست. ارزش انسان به اندازه بندگی در مقابل خداست . حضرت علی (ع) در بندگی به جائی رسيده بود که خطاب به خدای خويش عرض می کرد:« الهى ما عبدتك طمعا للجنة و لا خوفا من النار بل وجدتك مستحقا للعبادة. » يعنی " خدايا من ترا به طمع بهشت و يا از ترس جهنم عبادت نمي كنم بلكه ترا مستحق‏و سزاوار پرستش يافتم .» امشب ، شما نيز خدا را از خدا بخواهيد . اگر خدا را از او گرفتيد همه چيز را گرفته ايد.

آن حضرت می فرمود:« ما رايت‏ شيئا الا رايت الله قبله و معه و بعده.» يعنی " چيزى را نديدم جز اينكه خدا را پيش از آن و با آن و پس از آن مشاهده كردم.» و می گفت :« لم اعبد ربا لم اره. » يعنی " عبادت نكردم بخدائى كه او را نديدم."

از ام سعيد كنيز آنحضرت پرسيدند كه على عليه السلام در ماه رمضان بيشتر عبادت ميكند يا در ساير ماه‏ها؟

كنيز گفت على عليه السلام هر شب با خداى خود به راز و نياز مشغول است و براى او رمضان و ديگر اوقات يكسان است.

وقتى كه آنحضرت را پس از ضربت‏خوردن از مسجد بخانه مى‏بردند نگاهى بمحل طليعه فجر افكند و فرمود اى صبح تو شاهد باش كه على را فقط اكنون(بحكم اجبار) دراز كشيده مى‏بينى!

ویژگیهای عبادت علی علیه السلام

عبادت آگاهانه

يکی از ويژگيهای عبادت علی (ع) اين بود که آگاهانه بود ، نه از روی تعصب و تقليد . و می فرمود:« اَلْمُتَعَبِّدُ عَلی غَیْرِ فِقْهٍ کَحِمارِ الطّاحُونَةِ یَدُورُ وَ لا یَبْرَحُ وَ رَکْعَتانِ مِنْ عالِمٍ خَیْرٌ مِنْ سَبْعینَ رَکْعَةً مِنْ جاهِلٍ.»

عبادت عاشقانه

ويژگی ديگر عبادت حضرت ، اين بود که عاشقانه بود نه برای رفع تکليف. اگر خدای متعال تمام بهشت عالم آخرت را در اختيار آن حضرت می گذاشت و در عبادت او را مخير می کرد باز آن حضرت عاشقانه عبادت می کرد.

عبادت خاشعانه

ويژگی ديگر عبادت علی (ع) اين بود که خاشعانه انجام می گرفت. وقتی در مقابل خدای عالم قرار می گرفت تنها خدا را می ديد و غير آن را فراموش می کرد.

عبادت خالصانه

ويژگی ديگر عبادتش اين بود که خالصانه بود .

ابو درداء به نقل عروه بن زبیر در مسجد مدینه خطاب به مردم گفت: آیا می دانید پارساترین مردم كیست؟ گفتند: شما بگویید.

پاسخ داد: امیرالمؤمنین علی(ع) و آنگاه خاطره ای نقل كرد كه: ما و تعدادی از كارگزاران با علی(ع) در یكی از باغ های مدینه كار می كردیم، به هنگام عبادت، علی(ع) را دیدم كه از ما فاصله گرفت و در لابه لای درختان ناپیدا شد. با خود گفتم شاید به منزل رفته است. چیزی نگذشت كه صدای حزن آور علی (ع) را در عبادت شنیدم كه با خدا راز و نیاز می كرد.

آرام آرام خود را به علی (ع) رساندم، دیدم در گوشه ای بی حركت افتاده و آن قدر گریه كرده كه بدن او بی حركت شده است. با خود گفتم: شاید از خستگی كار و شب زنده داری به خواب رفته باشد، كمی صبر كردم. خواستم او را بیدار كنم هرچه تكانش دادم بیدار نشد، خواستم او را بنشانم نتوانستم. با گریه گفتم: انالله و انا الیه راجعون.
فوراً به منزل فاطمه (س) رفتم و گریان و شتاب زده خبر را گرفتم. حضرت زهرا (س) فرمود: ابودرداء به خدا علی (ع) مانند همیشه در عبادت از خوف خدا بی هوش شده است.

آب بردم و به صورت امام (ع) پاشیدم، به هوش آمد. وقتی مرا گریان دید، فرمود: در قیامت كه مرا برای حساب فرا می خوانند چگونه خواهی دید.

امشب که شب شهادت مولايمان و مصادف با شب قدر است ، به امام مظلوممان اقتداء می کنيم و خدا را می خوانيم.

 
طراح و برنامه نویس: اکین