خطبه دوّم نماز جمعه مورخه 23/04/1385 PDF چاپ نامه الکترونیک
نوشته شده توسط مدیر   
چهارشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۲ ساعت ۱۴:۱۸

خطبه دوّم نماز جمعه مورخه 23/04/1385

1.                   پوشیدن لباس سیاه

2.                    یکی از چیزهایی که در فرهنگ های مختلف به عنوان سمبل مطرح می شود ، رنگ هاست . برخی از اقوام رنگ رزد و برخی دیگر رنگ سبز و برخی رنگ سیاه را سمبل خود برگزیده اند . همان طوری که مشهور است ، لباس سیاه از بنی امیه است و یا در تاریخ آمده است وقتی امام رضا (ع) ولاتعهدی را قبول نمود ، مأمون دستور داد لباس سیاه را که شعار عباسیان بود بیرون آوردند و لباس سبز را که شعار علویان است بپوشند و خودش نیز همین کار را انجام داد .

3.                    از نظر روانی نیز رنگ ها آثار مختلف در انسان دارد . مثلاً می گویند رنگ قرمز در انسان ایجاد اضطراب و رنگ سبز ایجاد آرامش می کند و رنگ آبی احساس سردی به وجود می آورد . همان طوری که شکل های هندسی نیز این اثر را دارند و در ساختمان منازل از آن بهره می برند .

4.                    در دین مقدس اسلام نیز به رنگ ها توجه شده است . بهترین رنگ برای لباس رنگ سفید ، بعد از آن رنگ زرد و بعد از آن رنگ سبز و بعد از آن سرخ کمرنگ است ولی جامه ی سیاه کراهت شدید دارد . البته استثنائاتی وجود دارد .

5.                    امام صادق (ع) می فرماید : در لباس سیاه احرام نبندید و مرده هایتان را کفن نکنید و یا شخصی از امام صادق (ع) می پرسد : در کلاه سیاه نماز بخوانم ؟ می فرماید : در آن نماز نخوان که لباس اهل جهنم است .[1]

6.                    به طور کلی لباس سیاه پوشیدن در اسلام کراهت دارد . معنای کراهت این است که پوشیدن آن جایز است ولی کراهت دارد و خوب نیست . البته در برخی موارد استثناء شده است . مثلاً عبا ، عمامه ، موزه کراهت ندارد و همچنین چادر مشکی اشکال ندارد بلکه خوب است و زنان اسلامی در صدر اسلام نیز چادر مشکی می پوشیدند ولو ممکن است چادر آن عصر مانند چادر زمان فعلی نباشد ولی از تاریخ و از بعضی تحقیقات استفاده می شود که چادر مشکی بوده است . ما در این خصوص در آینده بحث خواهیم کرد . هم چنین پوشیدن لباس سیاه در عزاداری اباعبدالله الحسین (ع) و ایام شهادت ائمه از باب تعظیم شعائر الله اشکال ندارد بلکه ثواب دارد .

7.                   ترویج فرهنگ سیاه

8.                    اما آنچه امروز به نظر می رسد به صورت فرهنگ در آمده است و هر روز نیز توسعه می یابد و سیاهی ها را داخل در زندگی می نماید ، پوشیدن سیاه در مجالس تحریم است .وقتی فردی از دنیا می رود ، اطرافیان آن اعم از مرد و زن و کودک همه در صدد تهیه ی لباس سیاه می شوند و ده ها عدد پیراهن ، شلوار ، دامن و... با هزینه ی چندصد هزار توامن تهیه می کنند ، در حالی که این لباس ها را فقط چند روز استفاده می کنند که اگر این هزینه را به طور معقول استفاده می نمودند یا از طرف مردگان به فقرا احسان می کردند به مراتب هم برای خود آن ها بهتر بود و هم برای مرده ثوابی نوشته می شد .

9.                    مهم تر این که این لباس سیاه در مراسم عزا به تجمل تبدیل شده است و صاحبان عزا در پوشش لباس سیاه مسابقه گذاشته اند . زنان می کوشند لباس سیاهی که در مراسم عزا می پوشند گرانقیمت باشد . روسری ها و بلوزها و مانتوهای گرانقیمت تهیه می کنند تا به کسانی که برای تسلیت می آیند نشان دهند .

10.                و هر روز این تشریفات بیشتر می شود . به طوری که در شهر هنگام تشیع جنازه چند موتور سیکلت سیاه ، خودروی سیاه و گل های مختلف به رنگ سیاه تهیه می کنند و جنازه را با تشریفات به قبرستان می برند . دیگر ذکر لااله الا الله فراموش شده ، گویا مراسم عروسی است فقط رنگ عوض شده است .

11.                از آن طرف برخی نیز وقتی عزیزی را از دست می دهد نمی خواهد کوتاه بیاید و تشیع جنازه ی پدرش از تشیع جنازه ی پدر او کم نیاورد ، با بدهی و فشار و سختی مراسمی را تدارک می بیند . مرده فراموش شده است کسی در فکر مرده نیست . همه در صدد زینت خود هستند اما رنگ از سرخی و شاد به سیاهی تبدیل شده است و فقیر هم می گوید حتماً من هم باید سیاه بپوشم ، چون قدرت مسابقه ندارد یک پیراهن کهنه و نیمه سیاهی که رنگش رفته تهیه می کند و به تن می کند . آدم می خواهد به جای تسلیت رحلت شخص از دنیا رفته ، به خود این فرد گریه کند .

12.                وقتی این زنده بود فکر تهیه ی نانش ، فقیر را آزرده می کرد و حالا که از دنیا رفته است ، تهیه ی پیراهن های سیاه برای اقوام و خویشان که گاهی به سیصد نفر می رسد غمگین نموده است .

13.               اصلاح نکردن موی سر و صورت

14.                برخی صورتشان را با تیغ می زنند و گرفتار گناه و معصیت می شوند ولی هنگامی که یکی از خویشان این فرد از دنیا می رود ، این بار گرفتار افراط می گردد و ریش خود را نمی زند و آن قدر اصلاح نمی کند که قیافه اش عوض می شود . در حالی که نه آن تراشیدن ریش درست بود و نه این گذاشتن سر و صورت که قیافه ی انسان را عوض کند . حالا اگر قبل از تمام شدن چهلم این مرده ، که این آقا سر و صورتش را اصلاح نکرده است ، فرد دیگری بمیرد این یا دزدکی مقداری به سر و صورت خود می رسد که خویشان و نزدیکان مرده متوجه نشوند و یا اصلاح نمی کند و آن قدر موها دراز می شود که قیافه اش مضحک و خنده آور می گردد . این شخص که لباس سیاه به تن کرده و سر و صورتش را نزده است ، اگر بپرسی چرا این کار را می کنی ؟ می گوید عمویم مرده است . اگر بگویی عمویت دو رکعت نماز قضا دارد ، آن را بخوان و یا هزار تومان به من بدهکار است ، آن را بده . می گوید من خودم نماز نمی خوانم و بدهی هزار تومانی را هم آماده نیست بدهد .

15.                این چه رسم غلطی است که ما ریاکارانه آن را انجام می دهیم و آماده نیستیم برای مردگان خود دو رکعت نماز بخوانیم یا بدهی آن را بدهیم و به دیگر فامیل ها حواله می دهیم . اما در عزای آن این کار غلط را می کنیم که هفته ها لباس سیاه می پوشیم و سر و صورت خودمان را اصلاح نمی کنیم . این رفتار ما را کدام عقل و شرع پذیرفته و تأیید نموده است .

16.               اصرار بر سنت های غلط

17.                عجیب است اگر کسی این کارها را نکند ، یعنی وقتی یکی از نزدیکانش از دنیا رفت ، لباس سیاه نپوشد و سر و صورتش را طبق دستور شرع اصلاح کند ، سایر نزدیکان از او قهر می کنند و دیگران به او با دیده ی بد می نگرند ، گویا این فرد از مردن این شخص خوشحال است . همان طوری که این سنت غلط است ، این برداشت هم غلط است . اگر می خواهید به مرده احترام بگذارید ، کاری کنید که به او نفعی برساند . اطراف صاحب عزا را بگیرید ، به او کمک کنید تا تحمل مصیبت بر آن آسان شود . در پذیرایی از مهمان ها به او کمک کنید تا شرمنده ی مهمان ها نشود .



[1]  - حلیه المتقین . ص 11 .

 
طراح و برنامه نویس: اکین